Hoe God bleef staan in Moux

Enkele dagen geleden viel Le P'tit Mouxois weer in de bus. Het dorpsorgaan van Moux en Bellevue zogezegd. Met altijd een voorwoordje door de burgervader.

En verder nieuws over het feestcomité (we zijn gewipt!?), een overzicht van de verrichtingen van de brandweer (toch weer elf wespennesten weggehaald in 2012), een oproep om allemaal lid te worden van de visclub en zulks zo meer.
Het meest intrigerend zijn evenwel de cijfers van de burgerlijke stand, l'etat civil, waaruit je met acht natte vingers wat demografische wetenswaardigheden kunt distilleren. Zo werden er op een bevolking van ruim zevenhonderd zielen (we spreken hier over het Moux at large, inclusief alle gehuchten, buurschappen en andere dorpjes die tot de gemeente behoren) slechts twee huwelijke gesloten. Die tussen de rondbuikige Nicolas en zijn wulps poserende Maggi én tussen Patrick en Danièle, die er niet veel zin in lijken te hebben, als je de foto mag geloven.
Een haartje gunstiger was het vorig jaar gestemd met het aantal geboorten: drie baby's kwamen ter wereld en ze heten Lou (naar Lou Reed, mag ik hopen), Angeline (naar een nummer van Bob Dylan?) en Enzo (dat echtpaar had er kennelijk al een heel stelletje).
Maar dan het aantal sterfgevallen: wel negen, waardoor de verhoudingen behoorlijk scheef komen te liggen. Temeer daar eerder genoemde huwelijksvoltrekkingen geen kinderen gaan opleveren: de gelukkigen krijgen nog net niet voor de derde keer tandjes, maar de vruchtbare dagen zijn toch zeker geteld.
Het kan niet anders of de thematiek van Geert Maks prachtige boek 'Hoe God verdween uit Jorwerd' (over de leegloop van het Friese platteland) is hier nog in full swing. Op het eerste gezicht... Als je beter kijkt, zie je dat het nog lang aan kan, hier in Moux. Want de leeftijd van de overledenen van 2012 is opmerkelijk! Je jongste - Gilbert - is slechts 59 geworden - veel te jong. Simone Pin, echtgenote van ons aller Jacques, een goede vriend van wijlen president Mitterand, voormalig wethouder van de gemeente en bakker en uitbater van La Poste en wat al niet, werd evenmin erg oud: 76 jaar slechts.
René Alain, voormalig uitbater van het kostelijke dorpscafé Chez Kiki in Chassagne, werd 81, dan is er nog een die 85 is geworden en 86 en 87. Nog niet abnormaal, zou je zeggen. Dat wordt het wel als je de leeftijd van weduwe Marcelle ziet: 103 jaar werd ze maar liefst. Zeker de oudste van de Morvan, denk je dan, maar nee! Ook aan het leven van Marceline, de moeder van onze 85 jarige buurvrouw op Bellevue, kwam dan toch een einde, op de gezegende leeftijd van 105 jaren?!
Kijk twee ruim honderdjarigen in een dorp van even zevenhonderd zielen, is niet slecht. En dan hebben we het nog slechts over de eeuwers die zijn dood gegaan. Hoeveel zijn er dan nog in leven?!
Kortom: hoe God bleef staan in Moux, Geert Mak.

PS. Uit bovenstaande cijfers blijkt wel hoe gezond het leven is in en rond Bellevue. Mensen die daarvan graag profiteren, doen er goed aan een zorgeloze vakantie te boeken in een van onze huizen. Ga maar na: 25 jaar lang twee weken per seizoen op vakantie naar Bellevue, betekent al gauw een jaar langer leven. Kun je nóg een keer met vakantie!

Een inspirerend jaar gewenst!

Een rijk jaar hebben we op Bellevue achter de rug. Niet in geld - dat hoeft ook helemaal niet - maar wel rijk in ervaringen en vriendschap. Oh ja, en in kunst...
Veel gasten vergasten ons bij afscheid op warme woorden en kussen en kindertekeningen en flessen wijn en wat al niet. Waarvoor Elly en ik iedereen hartelijk danken! Maar sommige gasten gaan verder dan dat. Die geven gewoon een heel concert met de familie. Of ze helpen hout zagen of spitten de tuin om!
Weer anderen schenken ons als dank voor hun verblijf op Bellevue ware kunst. Neem onze vriendin Marjolein, die in het voorjaar met haar man Floris en zoon Sil in Maison Bellevue logeerde. Zij tekende eerder een schitterend portret van Maison Bellevue en schonk ons deze keer een Bommeliaanse impressie van Perdue!

Roy Valentijn, die als een van de eerste gasten in ons kleine huisje Versailles overnachtte, is niet alleen kapper maar tevens levenskunstenaar en artiest. Dus penseelde hij in zijn vrije uren een abstract werk in heldere kleuren, dat - met enige fantasie - de octogoon van Frankrijk schilderde; immers, met enige fantasie is het land van Marianne achthoekig... Op de plek waar Bellevue ligt in dat onmetelijke land, stiftte Roy een dikke groene stip: de Morvan!

Ook Ira en Bert kenden een primeur: zíj waren zo'n beetje de eerste gasten die in ons nieuwe huis Marrakech logeerden. En omdat Ira schilderes is en van dieren houdt, kon zij het (gelukkig) niet laten een prachtige kip te portretteren. Zo levensecht dat je elk moment een ei verwacht op de koelkast die onder het schilderij staat! En voor wie van details houdt: de punt boven de 'i' van Ira is een klein veertje...

En dan last but not least: de verrassing van de Maastrichtse kunstenaar Antoine Berghs.

Antoine en Myriam waren - net als Ira en Bert - proefkonijnen in Marrakech en schonken een monumentaal werk uit 2004: Fragmented Shifts. Een collage opgebouwd uit lagen, gelijk geologische breuken in de aarde onder onze voeten. Koningin Beatrix heeft eveneens een kunstwerk van Antoine Berghs ('ik hang bij Hare Majesteit op het toilet', meent de kunstenaar zelf), dus we bevinden ons in goed gezelschap.

We danken niet slechts genoemde artiesten voor hun bijdrage om van Bellevue een soort Hotel Spaander in Volendam te maken, maar álle gasten die in het afgelopen jaar onze bult in de Morvan hebben bezocht. Moge iedereen een inspirerend 2013 kennen!

Mooi wit is niet lelijk

De meeste gasten van Bellevue kennen de Morvan voor getooid in (overdreven) groen. Maar nu zijn we even getooid in (overdreven) wit. Niet lelijk echter...

In de Morvan kunnen de winters bar zijn. De bult in het landschap is ter hoogte van Bellevue zo'n kleine 600 meter hoog en we bevinden ons ver van zee. Een echt landklimaat heerst hier dus, wat op een beetje hoogte alleen maar heftiger wordt.
Zo is het even buiten het nabijgelegen Saulieu nog altijd (overdreven) groen, terwijl er bij ons rond Moux een pak sneeuw van pakweg 15 centimeter ligt.

Temperaturen net even onder nul maken dat de sneeuw ook blijft liggen, terwijl een felle zon in de strakblauwe lucht een wintersportgevoel geeft. Je zou best kunnen langlaufen hier, ware het niet dat de sporen die de landrovers van de jagermannen trekken een beetje ver uit elkaar liggen...

Een wandelingetje naar Montsermage (2 km van Bellevue) leverde vanmorgen bijgaande plaatjes op. Dus volgende winter allemaal hierheen?

Marrakech de lucht in!

Goed nieuws voor grote families! Bellevue is uitgebreid met een nieuw huis, dat komend seizoen in de verhuur gaat: Marrakech. En dat kan vanaf nu op www.maisonbellevue.com worden bekeken.

Dank zij de goede werken van websitebouwer Daan Baars is de vertrouwde site van Bellevue uitgebreid met onze nieuwe aanwinst. In zeven pagina's wordt de bezoeker van www.maisonbellevue.com door de jongste vakantiewoning geleid.

De naam daarvan - Marrakech - is geïnspireerd op de antieke, kleurrijke tegelvloer die in de woonkamer van de gîte ligt en die Marokkaans aandoet.

De foto's van Marrakech zijn voor het grootste deel afkomstig van onze 'huisfotograaf' Peter Schat, die in september andermaal Maison Bellevue, Maison Perdue en ook Marrakech heeft vastgelegd. Waarvoor veel dank!

Uiteraard moeten het huis én de site nog wat verder rijpen, dus de komende maanden zal nu en dan een update worden gegeven van de ontwikkelingen op en rond het erf van Bellevue. Maar voor nu hopen we dat we vooral ook wat groter gezinnen (met oma en opa) een plek kunnen bieden om gezamenlijk vakantie te vieren, maar tóch de eigen privacy te behouden. Dus hartelijk welkom allemaal, in het algemeen op Bellevue en in het bijzonder in Marrakech!

Toeval bestaat

Toeval bestaat. Ruim 32 jaar geleden interviewde ik de bekende Uitgeester kunstenaar Dirk van de Molen tweemaal op rij. Voor Dagblad Kennemerland, waar ik als jong broekkie werkte. Gisteravond bezochten wij zijn vernissage in de wijnstad Beaune...

Dirk en zijn vrouw Mieke wonen al sinds jaar en dag in Saulieu, de culinaire hoofdstad van de Morvan, op nog geen 15 km van Maison Bellevue, het gastronomische hart van Moux. We móesten elkaar dus wel tegen het lijf lopen en dat gebeurde tijdens het laatste festival van de Route N6, waarbij alle antieke auto's uit de hele Bourgogne zich verzamelen in Saulieu.
We volgen elkaar nu een beetje en dus werden we uitgenodigd in La Serrurerie, de oude slotensmederij van de vader van Geneviève Bourgogne in Beaune. Daar exposeert Van de Molen sinds gisteravond vijf monumentale werken. Te weinig, maar hij moet de bescheiden ruimte delen met zijn Franse vakbroeder Alexis Laronze.

Was het voor een kunstenaar van Dirk, die op hoogtijdagen wel vijf kunstwerken per etmaal maakt, geen hels karwei om vijf schilderijen te selecteren? Daar moet je wel een duivelskunstenaar voor zijn! Maar nee, want het was Geneviève zelf die dat deed. 'Ik heb werken gekozen die mij door de vele jaren heen al raken. Die mij ontroeren en die dicht bij me staan', aldus de galeriehoudster, die Dirk en Mieke reeds meer dan twintig jaar volgt en altijd al een diepe wens koesterde om de Hollandse schilder aan 'Beaune te tonen'.

Dus hangen er vijf indrukwekkende olieverven van de hand van Van de Molen, waaronder zijn stilleven met stoel en cornemuse, de Franse doedelzak, dat gevat is in een lijst van Morvandees eikenhout en staal. De tedere lichtval tilt het doek op en brengt de voorstelling tot leven.

Mooi is ook zijn Kabouterhuis aan de Ceintuurbaan in Amsterdam, dat hij ruim twintig jaar terug al penseelde. Net als het indrukwekkende doek van het kleine, rituele oventje dat hij twee decennia terug ontdekte in etalage van de plaatselijke pharmacie in Saulieu. Mieke: 'Ooit brandden ze daar hoorns van koeien en herten in, waardoor het merg in de hoorn tot poeder verpulverde. Dat werd dan als afrodisiacum gebruikt'. En Dirk: 'Vergelijk het maar met wat ze in Afrika doen met de hoorns van een rinoceros'.

Helaas is de drogist in kwestie vertrokken en het oventje uit de etalage verdwenen. Wat ons rest zijn tien aquarellen die Dirk ervan maakte en genoemd olieverfschilderij. Op naar Beaune dus. Want Afrika is verder...
La Serrurerie, Faubourg Bretonière in Beaune.
PS. vergeet niet ook Bellevue even aan te doen. Gaan we samen naar het atelier van Dirk en Mieke:-)

Over Alligny (maar niet over wijn)

Onze bovenstebeste vriend Peter Schat heeft op deze blog reeds een aantal historische verhalen geplaatst. Deze keer gaat het over Alligny. Een dorp dat de gasten van Bellevue na aan het hart ligt, omdat wijnboer Jean-Pierre Parthiot er domicilie houdt... Maar daarover gaat het niet bij Peter (rechts op de foto). Lees maar en bekijk dan ook zijn filmpje op YouTube nog even!

In de naam Morvan weerklinken de Keltische woorden voor zwart (mar) en bergen (vand). De dichte wouden van weleer zijn in de 'Zwarte Bergen' vervangen door moderne bosaanplant. Niettemin zijn in de ruigte voor wie goed kijkt nog tal van levenstekens van weleer te ontdekken.
Bij Alligny-en-Morvan ligt het mysterieuze Camp de la Crémaine, getypeerd door een samenstel van resten van verbrokkelde muren en paden. In de bosgrond is de loop van oude landweren na te gaan. Middeleeuwse verdedigingswerken, die bestonden uit een verhoging bekroond met hagen, waarvan men de takken doelbewust met elkaar vergroeien liet. Van deze door voetvolk en ridders te paard lastig te nemen hindernissen resteren rond het Camp de la Crémaine nog tal van sporen.
Het toponiem Alligny voert terug op een Keltisch woord voor vuur. Reeds in prehistorische tijden was dit een bewoonde plek, waar mijnbouw werd bedreven. De watermolens die tot een paar eeuwen terug hier energie voor leverden, staan nog in de valleien rond het dorp.
Moderne overblijfselen van mijnen zijn er ook. Bij La Place en noorden van Alligny werd in 1640 lood en zilver in de grond ontdekt. Exploitatie bleek nauwelijks rendabel doch begin vorige eeuw pakte men de winning grootschaliger aan. In de jaren twintig werkten er zo’n honderd man, merendeels gastarbeiders, tot de mijn in 1930 gesloten werd en de ingangen werden volgestort met puin.
De heren van Alligny bouwden in het dorp een trotse burcht, die zes torens telde. Op de plek van het kasteel staat nu een landhuis, dat nog maar een schim is van het kasteel dat hier ooit stond. Noordelijk, bij Champcommeau, bouwden ze een mottekasteel, waarvan op de motte nog restanten van een bouwwerk zijn terug te vinden. De Tour d’Ocle. De resten van het Camp de la Crémaine duiden mogelijk de plek van eerdere versterkingen aan. Waarvan de historie in nevelen is gehuld en die mogelijk terugvoert tot Romeinse of Gallische tijden.
Zeker is dat Alligny in de Middeleeuwen al een bijzondere positie had, wat kan wijzen op een roemrucht verleden. De heren van Alligny spraken ook recht doch zij mochten, wat een relatieve zeldzaamheid was, daarbij ook de zaken behandelen die tot een terdoodveroordeling konden leiden.
http://www.youtube.com/watch?v=TUK5gB4zuKg&feature=plcp

Badplaats Bellevue

Al jaren en jaren was het onze wens om het natuurstenen bassin in de moestuin meer cachet te geven. En zo van Bellevue een badplaats te maken!
Het bassin, zo'n twee meter in doorsnee en anderhalve meter diep, lag er altijd wat verloren bij. Aan de noordkant tot aan de rand weggestopt onder het zand en de wildgroei van planten, aan de zuidzijde omgord door een te smal paadje. Zo kwam het niet tot zijn recht...

Om daarin verandering aan te brengen, moest aan alle kanten van het bad, dat ooit werd geplaatst om de potager van water te voorzien, ruimte worden geschapen. Dat gebeurde door Nicolas met zijn graafmachine, die rond het bassin een maanvormig terras aanlegde.

De steile kant aan de noordzijde moest nu wel verstevigd worden en dat gebeurde met de stenen die ooit vrijkwamen toen in Marrakech (ons huis dus, niet de hoofdstad van Marokko) de muur tussen de woonkamer en wat thans de keuken is werd weggebroken. Met die brokken graniet bouwden collega-druïde Geert en ik ons eigen Stonehenge. Zwaar!

Inmiddels is de muur klaar. Er moet alleen nog aarde in worden gestrooid waarin dan plantjes kunnen gaan groeien en het terras rondom zal in het voorjaar worden ingezaaid met gras. Zo ontstaat een prachtige plek om te genieten in de moestuin, terwijl je uitkijkt over het water. Het water van badplaats Bellevue...

Werk aan de winkel!

Op Bellevue wordt sinds gisterochtend halfnegen volop gewerkt. Gebruik makend van het interbellum van gasten, hebben we Nicolas met zijn happertje uitgenodigd...
We hadden een aantal wensen voor deze winter en er waren een paar zaken noodzakelijk. Om te beginnen met de dikke elektrakabel naar Maison Perdue, ons zomerhuisje zo'n 100 meter weg. Dat heeft sinds deze zomer een dik fornuis staan, waardoor achtereenvolgens de stoppen doorsloegen en de bestaande electriciteitskabel (in casu een honder meter lang verlengsnoer) smolt.

Er wordt dus een geul gegraven van Versailles, waar de stroom voor Marrakech binnenkomt en waar de nieuwe kabel (10mm2, voor wie dat iets zegt) wordt aangesloten, naar Maison Perdue. En als we daar toch mee bezig zijn, gooien we er ook maar meteen een kabel in voor internet! Hoeven onze gasten niet meer met hun iphone, ipad of laptop naar Bellevue te lopen voor verbinding.

En als we dan toch een sleuf hebben voor elektra en internet, kunnen we er ook nog wel een waterleiding bij stoppen. Tot nu toe is Maison Perdue afhankelijk van bronwater, maar de narigheid van een bron is dat-ie er ook mee kan stoppen. Dat heeft Onze Lieve Heer namelijk voor het zeggen. In dat geval schakelen we over op leidingwater. Uiteindelijk heeft Onze Lieve Heer het functioneren daarvan natuurlijk ook voor het zeggen, maar het is toch gedelegeerd aan de watermannen van l'Eau Lyonaisse en die hebben het beste met ons voor. Even een filosofische kwestie: iedereen kent het gezegde 'als alles kunst is, is niks nog kunst'. Maar hoe is dat nu met Onze Lieve Heer? Als die alles voor het zeggen heeft, heeft-ie toch eigenlijk niets meer voor het zeggen?!
Enfin wat water moet uit de cave van Marrakech komen, dus zijn we gisteren daar begonnen met het geultje.

Tot zo ver het noodzakelijke kwaad. De wensen betreffen meer gras voor de deur van Marrakech, waartoe Nicolas de toplaag van het bestaande gravel heeft afgeschraapt. Daar komt straks aarde in en dan graszaad en dan maar hopen dat er in het voorjaar iets opkomt. Dat gras is dan meteen het ontmoedigingsbeleid om de auto voor het huis te parkeren.

Een andere hartewens, vooral in deze natte dagen, was een min op meer verharde parkeerplaats achter ons huis, waar we nu bij het in- en uitstappen lopen te modderen en te soppen. Dus je raadt het al: daar werd dat gravel voor gebruikt, dat vrijkwam van de cour! Waarbij de grond die ook daar werd weg geschraapt weer voor Marrakech kon werden hergebruikt. Kortom, ieder bezoek aan Bellevue is wel een win-win-situatie:-)

Bellevue op tournee

Het leven is een feest maar je moet wel zelf de slingers ophangen. Dat hebben gedaan met een 'Bellevue-concert' op locatie!

Al jarenlang komt de West-Friese familie Brieffies-Mathot naar Bellevue om hier een of meer weken vakantie te vieren. En altijd maken ze muziek, want het betreft hier een gezin met een buitengewoon goed gehoor. Neem Margaret Mathot, beroepsfluitiste van naam, die optredens geeft tot in de Westerkerk te Amsterdam aan toe! Of haar man Frans, die een pracht van een stem heeft en met veel smaak Engelse liederen van onder meer Vaughan Valentine ten gehore brengt.

Ik heb geen verstand van de leer der erfelijkheid, maar tellen kan ik wel. En dan is één en één zo maar twee, dus zijn de kinderen bar muzikaal. Hugo bijvoorbeeld speelt piano. En dan niet zo maar een beetje vrolijke Vlooienmarsen en zo, maar prachtige lyrische liederen van onder anderen Edward Grieg. Zijn broer Floris bespeelt de cello en strijkt in het Noord-Hollands Jeugdorkest, terwijl zus Hedwig prachtig harp speelt. Tafelharp in dit geval, want de concertharp paste niet in de Fiat 500.

Enfin, vorig jaar gaf dit gezin al een gloedvol optreden in onze bistro Moux-sur-Mer, maar dit jaar kozen we ervoor met z'n allen op tournee te gaan. Naar Lucenay l'Evèque om precies te zijn, toch al gauw zo'n 15 km verderop. Daar staat een mooie uitspanning die La Roseraie heet, waar Ellen (chef-kok) en haar Menno (gastheer) graag meewerkten en spelers plus publiek heerlijke gerechten en dito wijnen voorschotelden.

Om kort te gaan, iedereen speelde en zong prachtige werken van J.S.Bach, Händel, Grieg, de Dubliners (Floris op de cello met oom Hans Valentijn op gitaar), andere Valentine, Boudewijn de Groot (ook Hans, die goed zingt), Jaap Fischer, Yann Tiersen en Adèle.

En die laatste vormde een mooie toegift door wat we welhaast een wonderkind mogen noemen: Gerald Fontaine, zoon van slager Sebastien en zijn vrouw Corinne uit ons dorp. Anderhalve turf hoog speelt en zingt hij de sterren van de hemel. Zonder teksten, zonder partituur, zo maar gewoon op het gehoor (en met Elly aan zijn zijde, dat dan weer wel).

Het internationale publiek (Belgen, Fransen, Hollanders en welgeteld één Engelse die ook nog eens half Schots is, al weet ik niet precies welke helft) genoot met volle teugen. En dan niet alleen van de wijn.
Kortom, familie Brieffies-Mathot-Valentijn-Fontaine, BEDANKT!!!

Old Shatterhand en Winnetou

Traditiegetrouw heeft zich in de eerste week van oktober op Bellevue weer ons eigen bescheiden trekzakfestival ontrold.
Met ruim twintig feestgangers walsten we van het eerste tot het laatste deuntje. Ik zou daar gloedvol over kunnen schrijven. Met verhalen rond het thema 'het Wilde Westen' dat dit keer centraal stond bijvoorbeeld. Inclusief Winnetou en Old Shatterhand en de paarden in de kraal. Over hoe zelfs het kippenhol tot logement werd verbouwd om iedereen onderdak te bieden. Met recensies over het geweldige eten en drinken dat de keukenploeg onder leiding van Elly en vriendin Alexandra, met als hulpjes Jochum en Tèke, voorschotelde. Over de mooie muziek die harmonicadocent Frans Tromp uitzocht en die we vrijdag ten gehore brachten in een tjokvolle bistro Moux-sur-Mer. Of tot slot over het optreden van Dolly Parton, dat explosief eindigde.
Maar dat ga ik allemaal niet doen. Want er was ook een poëet bij - Otto Zaagsma uit Heerhugowaard - die de hele week in één leuk puntdicht ving. Bij dezen dus.

Komt vrienden in de ronde.

Minnaars van balg en knop
We zitten hier in de bistro.
Jur stookt de kachel op.
De wijnfles gaat al soepel rond
en fijne kost vult onze mond.
We zijn hier voor de achtste keer.
Vanmorgen was het kloteweer.

De keuken is van hoog niveau
Met Elly als cheffin.
Al heb je nog zo’n straf dieet,
zij kookt met goeie zin.
Zo’n suikervrije geitentaart
Die vindt je nergens op de kaart.
Ook als je niet alles eten mag
is het genieten; elke dag.

Zij geeft leiding aan een ploeg
Ervaren vaklui. s’Morgens vroeg,
voor dag en dauw al uit hun bed.
Want de koffie moet gezet.
Alex, Jurriaan en Leen,
Jochem en - wat later - Téke.
Terwijl in ons warme bedje
de nacht proberen op te rekken.


En dan het artistieke deel

Verzorgd door Maitre Frans.
Zijn al dan niet becijferde
papier geeft ons de kans,
om ons ongelofelijk talent
in klanken om te zetten.
Geen simpel muzikaal behang.
Een groep met slechts solisten,
maar een orkest met samenhang.
Alsof wij dat niet wisten!

De wederhelft van Frans is Toos
Ook al zo’n notenbolleboos.
Werkt zich te pletter voor ons allen.
Ze is laatst van haar fiets gevallen.
Riep na de klap “niks aan de hand”
Loopt sindsdien in een gipsverband.
Maar schulden op je drankenlat
Int ze nog flitsend met eén jat.
Ze hoeft zich dus niet te vervelen.
Al zou ze liever trekzak spelen.

Woensdagavond: Wilde Westen.

Ieders creativiteit
heeft, zo is maar weer gebleken
tot een superfeest geleid.
Long Tall Liz en Push-Up Sylvie,
vast geen dames van “ik wil nie”
konden met hun gulle charme
menig cowboyhart verwarmen.

We dansten met z’n allen line.
Achteraf wel kramp en pijn,
maar met een borrel of een biertje
“wel een streepje op ’t papiertje”
was daar overheen te komen.
Dus nog een extra neut genomen.
En blijft je lijf nog protesteren?
Dan wil Téke wel masseren.


Al is het feest nog niet voorbij.

Dit is een mooi moment voor mij
U om een ruim applaus te vragen
voor iedereen die deze dagen
z’n steen royaal heeft bijgedragen.
Aan een week vol lol en spel.
In het huis van Jur en El.
Tot slot, beste aanwezigen
dank ik U allen zeer
dat U hebt willen luisteren.
En…. Morgen wordt het prachtig weer!