Bellevue op tournee

Het leven is een feest maar je moet wel zelf de slingers ophangen. Dat hebben gedaan met een 'Bellevue-concert' op locatie!

Al jarenlang komt de West-Friese familie Brieffies-Mathot naar Bellevue om hier een of meer weken vakantie te vieren. En altijd maken ze muziek, want het betreft hier een gezin met een buitengewoon goed gehoor. Neem Margaret Mathot, beroepsfluitiste van naam, die optredens geeft tot in de Westerkerk te Amsterdam aan toe! Of haar man Frans, die een pracht van een stem heeft en met veel smaak Engelse liederen van onder meer Vaughan Valentine ten gehore brengt.

Ik heb geen verstand van de leer der erfelijkheid, maar tellen kan ik wel. En dan is één en één zo maar twee, dus zijn de kinderen bar muzikaal. Hugo bijvoorbeeld speelt piano. En dan niet zo maar een beetje vrolijke Vlooienmarsen en zo, maar prachtige lyrische liederen van onder anderen Edward Grieg. Zijn broer Floris bespeelt de cello en strijkt in het Noord-Hollands Jeugdorkest, terwijl zus Hedwig prachtig harp speelt. Tafelharp in dit geval, want de concertharp paste niet in de Fiat 500.

Enfin, vorig jaar gaf dit gezin al een gloedvol optreden in onze bistro Moux-sur-Mer, maar dit jaar kozen we ervoor met z'n allen op tournee te gaan. Naar Lucenay l'Evèque om precies te zijn, toch al gauw zo'n 15 km verderop. Daar staat een mooie uitspanning die La Roseraie heet, waar Ellen (chef-kok) en haar Menno (gastheer) graag meewerkten en spelers plus publiek heerlijke gerechten en dito wijnen voorschotelden.

Om kort te gaan, iedereen speelde en zong prachtige werken van J.S.Bach, Händel, Grieg, de Dubliners (Floris op de cello met oom Hans Valentijn op gitaar), andere Valentine, Boudewijn de Groot (ook Hans, die goed zingt), Jaap Fischer, Yann Tiersen en Adèle.

En die laatste vormde een mooie toegift door wat we welhaast een wonderkind mogen noemen: Gerald Fontaine, zoon van slager Sebastien en zijn vrouw Corinne uit ons dorp. Anderhalve turf hoog speelt en zingt hij de sterren van de hemel. Zonder teksten, zonder partituur, zo maar gewoon op het gehoor (en met Elly aan zijn zijde, dat dan weer wel).

Het internationale publiek (Belgen, Fransen, Hollanders en welgeteld één Engelse die ook nog eens half Schots is, al weet ik niet precies welke helft) genoot met volle teugen. En dan niet alleen van de wijn.
Kortom, familie Brieffies-Mathot-Valentijn-Fontaine, BEDANKT!!!

Old Shatterhand en Winnetou

Traditiegetrouw heeft zich in de eerste week van oktober op Bellevue weer ons eigen bescheiden trekzakfestival ontrold.
Met ruim twintig feestgangers walsten we van het eerste tot het laatste deuntje. Ik zou daar gloedvol over kunnen schrijven. Met verhalen rond het thema 'het Wilde Westen' dat dit keer centraal stond bijvoorbeeld. Inclusief Winnetou en Old Shatterhand en de paarden in de kraal. Over hoe zelfs het kippenhol tot logement werd verbouwd om iedereen onderdak te bieden. Met recensies over het geweldige eten en drinken dat de keukenploeg onder leiding van Elly en vriendin Alexandra, met als hulpjes Jochum en Tèke, voorschotelde. Over de mooie muziek die harmonicadocent Frans Tromp uitzocht en die we vrijdag ten gehore brachten in een tjokvolle bistro Moux-sur-Mer. Of tot slot over het optreden van Dolly Parton, dat explosief eindigde.
Maar dat ga ik allemaal niet doen. Want er was ook een poëet bij - Otto Zaagsma uit Heerhugowaard - die de hele week in één leuk puntdicht ving. Bij dezen dus.

Komt vrienden in de ronde.

Minnaars van balg en knop
We zitten hier in de bistro.
Jur stookt de kachel op.
De wijnfles gaat al soepel rond
en fijne kost vult onze mond.
We zijn hier voor de achtste keer.
Vanmorgen was het kloteweer.

De keuken is van hoog niveau
Met Elly als cheffin.
Al heb je nog zo’n straf dieet,
zij kookt met goeie zin.
Zo’n suikervrije geitentaart
Die vindt je nergens op de kaart.
Ook als je niet alles eten mag
is het genieten; elke dag.

Zij geeft leiding aan een ploeg
Ervaren vaklui. s’Morgens vroeg,
voor dag en dauw al uit hun bed.
Want de koffie moet gezet.
Alex, Jurriaan en Leen,
Jochem en - wat later - Téke.
Terwijl in ons warme bedje
de nacht proberen op te rekken.


En dan het artistieke deel

Verzorgd door Maitre Frans.
Zijn al dan niet becijferde
papier geeft ons de kans,
om ons ongelofelijk talent
in klanken om te zetten.
Geen simpel muzikaal behang.
Een groep met slechts solisten,
maar een orkest met samenhang.
Alsof wij dat niet wisten!

De wederhelft van Frans is Toos
Ook al zo’n notenbolleboos.
Werkt zich te pletter voor ons allen.
Ze is laatst van haar fiets gevallen.
Riep na de klap “niks aan de hand”
Loopt sindsdien in een gipsverband.
Maar schulden op je drankenlat
Int ze nog flitsend met eén jat.
Ze hoeft zich dus niet te vervelen.
Al zou ze liever trekzak spelen.

Woensdagavond: Wilde Westen.

Ieders creativiteit
heeft, zo is maar weer gebleken
tot een superfeest geleid.
Long Tall Liz en Push-Up Sylvie,
vast geen dames van “ik wil nie”
konden met hun gulle charme
menig cowboyhart verwarmen.

We dansten met z’n allen line.
Achteraf wel kramp en pijn,
maar met een borrel of een biertje
“wel een streepje op ’t papiertje”
was daar overheen te komen.
Dus nog een extra neut genomen.
En blijft je lijf nog protesteren?
Dan wil Téke wel masseren.


Al is het feest nog niet voorbij.

Dit is een mooi moment voor mij
U om een ruim applaus te vragen
voor iedereen die deze dagen
z’n steen royaal heeft bijgedragen.
Aan een week vol lol en spel.
In het huis van Jur en El.
Tot slot, beste aanwezigen
dank ik U allen zeer
dat U hebt willen luisteren.
En…. Morgen wordt het prachtig weer!

Leven doe je niet alleen. Dus hebben we hier in Bellevue links en rechts goede vrienden. Franse soms, Engelse zeker en natuurlijk ook Nederlandse. Want ofschoon we niet voor 'les 'Ollandais' naar La Douce France zijn gekomen, kruipt het bloed toch waar het niet gaan kan.
Boer Guido en zijn boerin Maaike uit Saulieu (of eigenlijk Les Plaines, waar ze ruim tweehonderd koeien houden) behoren tot onze beste vrienden. Trouwe lezers van deze blog hebben ze al eens voorbij zien komen toen Maaike en Guido voor alle trekzakkers die in 2011 waren neergestreken op Bellevue een picknick in de wei organiseerden. Wat was dat leuk!!!

Begin dit jaar kwamen de boer en zijn boerin nog een keer langs, toen we een avondje op de boerderij mochten passen. Waarbij de drachtige koe Cassette mij enige zorgen baarde (om het maar toepasselijk uit te drukken), vanwege haar nakende kalf, dat uiteindelijk pas uuuuuren later ter wereld kwam en Hurriaan is gedoopt. Z'n naam moest met een H beginnen, vandaar; anders was het wel Purriaan geworden.
Enfin, bij die gelegenheid - ik schreef het destijds al - moesten Guido en vooral Maaike naar het ziekenhuis om een echo te laten maken van de baby in de buik. Wat ik destijds op deze plek niet heb verklapt is dat er een tweeling op te zien was, dus dat was dubbel feest bij thuiskomst!
Even tussendoor: mannen zijn een open boek. Toen Guido's zus een paar echo's later tussen neus en lippen door vroeg of ze al wisten wat de kids worden zouden, zei Guido natuurlijk: boer! Maar nee, dat bedoelde zus niet: het ging om het geslácht, of ze dát al wisten. Waarop Guido doodernstig zei dat ze dat inderdaad gezien hadden en dus al wisten, maar dat ze het niet zouden zeggen. Kaatst zus dat het dus twee jongens zouden worden, want als je niks hebt gezien weet je niks, maar als je wel wat hebt gezien moeten het wel twee broertjes zijn!!!

Enfin, terug naar de vriendschap. Kennelijk wordt die wederzijds ervaren, want een paar weken geleden mochten we getuigen zijn van en voor Maaike en Guido, die trouwden in het gemeentehuis van Saulieu. De reis erheen ging per open auto, die voor de gelegenheid was opgeleukt met roze rozen en een bonzai-bruidspaar tegen de achteruitkijkspiegel. De ceremonie was mooi. Vooral hoe de ambtenaar van de burgerlijke stand - de eerste wethouder in dit geval - worstelde met de (vele) namen van met name Guido, maar ook met die van Maaike en van ons.

Na de kus zijn we nog heerlijk uit eten geweest met z'n viertjes en na afloop was ik bijna net zo rond als de bruid zelve. Kort en goed, ik was uitgeteld van al dat lekkers, waar zij vrijwel was uitgerekend.
Vorige week was het zo ver: Guido belde op. Of liever: pápa Guido belde. Dat zijn vrouw in het ziekenhuis van Dijon twee kerngezonde baby's ter wereld had gebracht! Florian en Anthony heten de mannen en ze wegen ruim zes en zeven pond. Geen kleine jongens dus en voor Maaike moet het een leeg gevoel geven dat ze nu in hun bedje liggen in plaats van in haar buik. En dan nog een extra bevestiging van de vriendschap: Elly en ik zijn vernoemd. Florian heeft als tweede (of derde of vierde) naam Elly en Anthony heet ergens Jurriaan. Of andersom, maar dat maakt ons allemaal niks uit. We zijn trots op Guido en Maaike en Florian en Anthony en we zijn trots op onze vriendschap. Proficiat lieverds!

Hoogvliegers

Gisteren op bezoek geweest bij het vliegermuseum van Nasser Volant in Dijon. Hoe klein ook, het is een aanrader...

Nasser Volant is zo'n man die helemaal leeft voor zijn passie. Vandaar ook dat-ie er helaas niet was gisteren, want present op de wereldvliegertentoonstelling (3xwoordwaarde)in Dieppe. Wat niet wegneemt dat zijn verzameling cerfs volants (letterlijk vliegende herten, zoals vliegers in het Frans heten) kostelijk is om te zien. Elk land ter wereld heeft wel een eigen techniek, gebruikt zijn eigen kleuren en materialen.

China spant natuurlijk de kroon met vooral ontzagwekkende draken van vele meters lang, die dikwijls in de lucht gehouden worden door series van wel tachtig hulpvliegers! Japanners gebruiken hun samoerai graag als onderwerp, terwijl de Fransen zelf de onvermijdelijke Johnny Halliday op het papier afbeelden, maar ook hoogvliegers als Alain Delon en Madonna en zelfs Clint Eastwood.

Dieren zijn er in soorten en maten in het museum van Nasser Volant. Vliegende kippen, vissen, pelikanen en adelaars, maar ook koeien, slangen, varkens en sprinkhanen.

Een groot deel van de collectie is niet te koop: Nasser en zijn familie deden er tientallen jaren over om de mooiste vliegers uit Peru (tere kleuren), Korea (heel rechtlijnig, hoe zou dat nou komen?), China (zo'n giga draak), Japan (masker) en God weet waar nog meer (hemel?) vandaan te halen.

Enfin, vijf foto's zeggen meer dan duizend woorden of een liedje van André Hazes. En een bezoek aan het museum zelf zegt weer meer dan vijf foto's. Op naar Bellevue dus en dan door naar Dijon!
www.nasservolant.com

Marrakech ligt voortaan in Frankrijk

Het heeft even geduurd, maar Marrakech - het oude huis van buurman de boer - is klaar. Nu ja, bijna dan. Maar in ieder geval af genoeg voor de eerste huurders!
Eind januari 2011 - ruim een maand na het overlijden van Henri Boulle - kregen we de sleutel. Wat volgde waren maanden van puinruimen, vooral uit het oude knechtenhuis en de tuin. Alleen al de konijnenflats van de buurman leverden ruim een ton aan beton en staal op, dat in drie aanhangwagens naar de déchêtterie wordt gebracht (de grofvuil stortplaats dus).

Met hulp van Hans, Vester en Christianne werd vervolgens een doorbraak gemaakt tussen de woonkamer en de toenmalige slaapkamer (muurdikte: 60 cm), terwijl ook de plafonds in de tweede slaapkamer en de badkamer werden verwijderd. Daarna volgden de verrotte tussenvloer in de slaapkamer, de omtimmering van de zware eiken plafondbalken, oude deuren, kapotte ramen, alle elektra-leidingen, alle waterleidingen, kortom, het hele huis werd gestript.

Het opbouwen - de de bedrijven door, zoals dat altijd gaat - vergde nog veel meer tijd. Flexibele waterleiding vanuit de cave naar boven en door het hele huis aanleggen, elektra aanleggen in alle kamers (vanuit de sous-sol via de zolder naar de begane grond, om zo min mogelijk in het zicht te hebben), tegelvloeren laten aanleggen in wat de nieuwe keuken zou gaan worden, alles en dan ook werkelijk álles soppen en schuren en soppen en schilderen (Elly!), lambriseringen verplaatsen, badkamer bouwen, plafonds witten, zink knippen, toilet plaatsen, afvoeren maken, boiler installeren, enfin, noem het allemaal maar ok.

De afgelopen week, daags voor de komst van de eerste gasten (proefkonijnen), hebben we dan uiteindelijk de keuken geplaatst, het fornuis geïnstalleerd, allerlei haken en rails en toestanden opgehangen en tot slot de crémant opengetrokken! Nu ja, de foto's hieronder zeggen meer dan we kunnen vertellen...

Voorlopig zal Marrakech vooral een 'overloophuis' zijn van Maison Bellevue. Dat wil zeggen: als gasten van Bellevue zelf ook weer gasten willen vragen, kunnen die voortaan terecht in Marrakech. Zo heeft iedereen een beetje meer ruimte en privacy, terwijl je toch op dezelfde cour zit en ruimschoots met elkaar kunt optrekken.
Incidenteel zal het nieuwe huis ook wel apart verhuurd worden, maar dat gaat dan altijd in goed overleg met de gasten van zowel Marrakech als Maison Bellevue.

Overigens kunnen alle huizen (inclusief Maison Perdue) uiteraard ook gezamenlijk worden gehuurd door bijvoorbeeld een grote en volwassen familie, waarbij we maximaal aan 13 personen plaats kunnen bieden.

Enfin, de website is op het ogenblik under construction, maar daarop zal het in de toekomst allemaal haarfijn worden uitgelegd. Dus blijf af en toe eens kijken voor een (virtueel) bezoekje.

Enne... Als je echt naar ons toekomt onthoud dan goed: Marrakech ligt voortaan in Frankrijk...

Bellevue wordt multinational

Dank zij het eclatante succes van Maison Bellevue worden thans her en der ter wereld filialen geopend. Ook is inmiddels een toeristisch transportbedrijf geopend onder de naam Bellevue.Om de bedrijfsrisico's te minimaliseren en anderzijds optimaal gebruik te maken van de seizoensinvloeden, zijn de uitbreidingen, die doorgaans op franchise-basis worden geëffectueerd, verspreid over vooralsnog twee continenten: De Verenigde Staten van Amerika en West-Europa. Ook op de Nederlandse Antillen is inmiddels een filiaal geopend.
Laatstgenoemde onderneming - een appartementencomplex - is gevestigd op Bonaire en trekt vooral Nederlandse en Amerikaanse gasten.

Gezien de Nederlandse roots van de grondleggers van Bellevue, wekt het geen verbazing dat ook de tweede franchise-onderneming Hollandse wortels heeft: aan de kust van Noord-Holland, om precies te zijn in Egmond aan Zee, staat een even fraai als verfrissend hotel onder de naam Bellevue.

Het transportbedrijf - louter voor vervoer van toeristen tussen de uiteenlopende Bellevue-locaties - is veelzijdig van aard, met onder meer eigentijdse scooters. Deze tak van de multinational mikt met name op het jongere publiek, dat zich - zoals bekend - graag onderscheidt in kleur en vorm van het transportmiddel.

Voor het vervoer van vakantiegangers in het meer traditionele Amerika en de 'West-Indies' heeft transportbedrijf Bellevue een vloot degelijke Volvo's, die zich onderscheiden door een bescheiden 'Bellevue' net boven de nummerplaat.Dit onderscheid verzekerd een snelle doorgang tijdens verkeersopstoppingen, om zo altijd op tijd het vliegveld te bereiken voor weer een andere Bellevue-locatie.
Er gaan overigens geruchten dat Bellevue binnenkort naar de beurs zal gaan. De grondleggers van de vakantiegigant willen dit bericht evenwel bevestigen noch ontkennen.

Oude ambachten (2): Bloody Sunday

Het begrip Bloody Sunday - in casu de executie van 14 ongewapende Ierse mannen door Britse soldaten op 30 januari 1972 in Derry - is in de Morvan goddank een heel wat vreedzamer idee.
Want als je de zondagse vide grenier (rommelmarkt) van Planchez bezoekt, zo'n 15 km van Bellevue, kan het zo maar gebeuren dat je tegen een bloedrood tafereel aanloopt: het maken van bloedworst door de gebroeders Pierre, Jean et Robert. Stevige mannen allemaal, die trouwens ook patés verkopen en spekbrood. Maar hier gaat het over die boudin noir.

Als eerste wordt 's morgens een grote mobiele kachel aangestoken, met een lange pijp erop waar de rook van het brandende eikenhout uit kolkt. Fikt het vuur eenmaal goed, dan gaat er een pan op met water, die nodig is voor het au bain marie verwarmen van wat komen gaat.

En wat komen gaat is bloed. Jean, de jongste die het gezegde gestand doet dat bazen op hun dieren gaan lijken of andersom, giet pakweg vijftien liter puur varkensbloed in een teil en hangt die provisorisch in het inmiddels hete water. Een paar volle handen varkensreuzel gaan erbij voor een vetje (?!), plus zout, peper en specerijen. Vervolgens kneed Jean met zijn blote bloedige spekkige handen de reuzel fijn, tot het in kleine brokjes door het langzaam warmende bloed zweeft.

Is de inhoud eenmaal warm genoeg - een graad of 50 - dan gaat de teil uit het water en kunnen de varkensdarmen worden gevuld. Daartoe hebben de broers - bloedbroeders zeg maar - de avond ervoor al huiswerk gedaan. Ingewanden schoonspoelen (vooruit, nog maar een keer spoelen) en dan als gezagsgetrouwe naaisters aan één kant van elke lange dunne darm een knoopje leggen. Zo krijg je een soort condoom, van overigens aanzienlijke afmeting.
Maar dat was gisteravond. Nú propt Jean de tuit van een grote vergiet in het open deel van de darm en giet hij er met een enorme pollepel een gestage stroom bloed in. En wat je dan ziet lijkt een wonder: het condoom vult zich automatisch met z'n inhoud, waarbij je als vanzelf een mooie rol worst krijgt?!

Jean houdt het eindje van de darm nog een beetje omhoog, zodat de bloedworst goed compact wordt. Is het condoom eenmaal vol, dan gaat de trechter eruit en het knoopje erin en klaar is Jean!

Uhhh, broer Pierre, doet u mij maar een stukje paté...

Oude ambachten (1): bak ze bruin

Geef ons heden ons dagelijks brood. Ofschoon lekker, zo'n baguette, is door dat dagelijkse tegelijk zo saai dat je bijkans in slaap valt. Tenzij je op bezoek gaat bij de bakker...
En dan bedoel ik niet dat je een brood gaat halen bij de bakker, want dat is een pommetje - oeufje. Nee ik bedoel dat je echt in de krochten van de bloedhete bakkerij afdaalt. Liefst met iemand die er verstand van heeft, zodat je een verklaring krijgt voor wat er allemaal gebeurt.

Dus vorige week met bakker Hein Raat (Medemblik, Hoorn en binnenkort ook Alkmaar) mee naar Yann Foucher, onze plaatselijke boulanger in Moux. Die staat in het hoogseizoen dagelijks vanaf 3 uur 's nachts te zweten op al zijn broden: de baguette vanzelfsprekend, het gewone maar iets minder populaire pain, de coronne (in de vorm van een kroon), het ferre de cheval (hoefijzervormig), de ficelle (heel dun, een touwtje dus), de bruine pain complet, de cereal (met zaden), de pavé meunier (het brood van de molenaar, in zo'n houten bakje gebakken) en tot slot de donkere bucheron. Dan is daar verder nog de boulle en de boulle geant, een ovaal brood waar je gemakkelijk met tien personen van kunt eten!

Van al die broden en broodjes (we hebben het nog niet gehad over croissants en pains au chocolat en andere luxe broodjes, om nog maar te zwijgen van de dagelijkse patisserie in de hoedanigheid van éclaires en allerhande fruitgebak) zijn de baguettes het meest geliefd. In het hoogseizoen bakken Yann en zijn twee helpers er 650 stuks van! Daar heb je pakweg 150 kilogram meel voor nodig (dat stroomt zo vanuit de silo op zolder)

, anderhalve kilo zout en anderhalve kilo gist, met nog eens ruim honderd liter water. Als ik alle getallen goed heb onthouden. Per keer gaat 50 kilo meel met zout en gist en water in een enorme mengkom (type pan van Obelix), waarna het in twintig minuten tijd door de mechanische mengarm tot een mooi deeg wordt gekneed.
Vervolgens plukt Yann hier op het gevoel steeds flappen van ongeveer 6 kilo uit, die door een andere machine in ongeveer twaalf min of meer rechthoekige porties worden verdeeld. Die gaan in 'hangmatjes' van een paternosterkast om wat te rijzen.

Zijn alle flappen zo verdeeld en is de kuip leeg, dan maakt dezelfde paternoster-installatie lange slierten van de deeghompen, die met de hand in een doek worden gevleid. Ze worden ingepakt, de volgende komt er lekker warm tegenaan te liggen en als een heel rek vol is met van die baguettes in wording, gaat het in een rijdende stellage waar nog veertig andere rekken in passen.
Even tussendoor: dit speelt zich allemaal rond een uur of tien in de ochtend af het het betreft hier de voorbereidingen voor het brood voor de dag erná! Het brood van de dag zelve is dan dus allang gebakken, goeddeels verkocht en denkelijk opgepeuzeld.
Enfin, die hele rijdende stellage gaat uiteindelijk de koeling in om het brood niet - letterlijk en figuurlijk - de pan uit te laten rijzen. Pas de volgende ochtend om 3 uur gaan dan de ovens aan en als je rond een uur of 9 naar de bakker loopt of een uurtje later de bakkerswagen van Gina hoort toeteren voor het hek van Maison Bellevue, dan krijg je warm brood aangereikt. Brood saai? Nee, brood is bloed-interessant!
PS. Over bloed gesproken, morgen gaat het in de serie oude ambachten over het maken van bloedworst.

Gezocht: kleine kunstenaar

Het is een raadsel. Loop je in het bos achter Bellevue, ligt daar zoals altijd die enorme houtstapel. Niks nieuws zou je zeggen, behalve dan dat je opeens ziet dat er een gezicht is getekend op één van die stammen. Een kunstwerkje laag bij de grond en dat is letterlijk bedoeld: je moet als volwassene op je buik gaan liggen om het zo te kunnen maken. Maar als kind kun je blijven staan, of desnoods hurken...
Maar welk kind gaat er met een potlood het bos in om een gezicht te tekenen? En dan nog zo vaardig ook, met die mond die er van nature al was???
Dus, gezocht: kleine kunstenaar!

Asterix en Obelix in het echie

De Fransen (en de Hollanders) stikken van de vooroordelen over de oude bewoners van het land van Marianne: de Galliërs. Alésia, een nieuw museumpark nabij het slagveld van weleer, rekent daar voorgoed mee af.

Dat slagveld heet Alésia en het is daar dat in 52 voor Christus niemand minder dan Julius Caesar het opnam tegen de Gallische leider Vercingetorix (jawel, uit Asterix en Obelix). Caesar had circa 14.000 manschappen bij zich, Vercingetorix telde er zo'n 40.000. Toch wist de eerste te winnen, domweg doordat de arme Galliërs zich stuk liepen op het georganiseerde leger van de Romeinen. Caesar nam zijn opponent mee naar Rome om hem tijdens zijn triomftocht door de stad als oorlogsbuit te tonen en ter dood te laten brengen.
Afbeeldingen van Vercingetroix tonen steevast een imposant man met lange haren en een grote hangsnor. Hij oogt woest en als hij zijn leger aanvoert, dan zal het geheel wel een chaotische horde vechtersbazen zijn à la de Schotten in de film Braveheart met Mel Gibson in de hoofdrol.
Al dit soort vooroordelen, ontstaan aan het einde van de negentiende eeuw, toen Frankrijk verdeeld was en Napoleon III uit alle macht probeerde een historie te schrijven waarin alle Fransen zich zouden herkennen, worden in Alesia vakkundig om zeep geholpen. Inderdaad, de Galliërs gebruikten - net als de Romeinen - al zeep om zich te wassen, dus zulke smeerpoetsen zullen het wel niet zijn geweest. Bovendien vochten zij zeer dapper én gedisciplineerd en hadden ze kunstjes waar Caesar nog een puntje aan kon zuigen. Zo waren er levende 'bommen' die zich aan de staart van een galopperend Gallisch paard lieten meeslepen. Vlak voordat het paard de Romeinse schildenrij zou binnenstormen, zwenkte de ruiter het dier naar rechts of links, waarbij de staartenhanger als door een katapult gelanceerd over de schildenrij heen vloog, om al maaiend met zijn zwaard neer te komen. En te sterven...

Enfin, over het uiterlijk van Vercingetorix is niks bekend, maar over het algemeen schoren de Galliërs zich en hadden ze kort haar. Dat het 6,5 meter hoge standbeeld van de Gallische leider - even verderop bij Alésia - toch lange lokken heeft en een hangsnor, is aan diezelfde Napoleon III te danken. Die stond nota bene zelf model voor het beeld, dus een beetje hoogmoedswaan komt er wel bij kijken.
In het museum wordt de aanloop naar de strijd duidelijk gemaakt, terwijl in een film de eigenlijke slag bij Alesia is verbeeld.

Voor wie nog eens goed wil kijken hoe dat vechten eigenlijk ging, worden in een Romeins fort buiten het museum bovendien demonstraties gegeven. Galliërs tegen Romeinen, beide groepen gewapend met speren en zwaarden en beschermd door schilden en maliënkolders. En dan zie je hoe slim die laatsten vochten: in hun bataljon wisselden de voorste soldaten en de collega's achter hen elke halve minuut van plaats, waardoor die arme Galliërs steeds een nieuwe tegenstander hadden die nog vers was, terwijl ze zelf uitgeput raakten door al dat gemep.
Kortom, MuseóParc Alésia (een uurtje rijden van Bellevue en met 9 euro entree voor volwassenen vriendelijk geprijsd) is zeer de moeite waard. Zij het dat kinderen jonger dan zes jaar er niet veel te zoeken hebben. En je moet niet vergeten zo'n blauw mobieltje te pakken, om het verhaal van Caesar en Vercingetorix te horen. Veel plezier!
PS. Vergeet niet te genieten van het gebouw, ontworpen doorBernard Tschumi, die met de ronde vorm de omsingeling van Vercingetorix en zijn troepen symboliseert. Mooi!